Ik kende Nathalie vanaf 2002/2003.
Ze zocht contact met me nadat ze me had gezien in nieuwsuitzendingen waarin ik mijn mening gaf over de maatregelen die men wilde nemen aangaande een aantal hondenrassen. Of ik wilde meedenken met haar.
Uiteraard.
Vanaf de eerste gesprekken viel me op hoe diep je liefde voor honden was. Speciaal voor de honden waarvan jij, en ik, vonden dat ze totaal verkeerd werden beoordeeld door mensen die er de ballen verstand van hadden.
Je kon zo zalig nijdig worden. Dan kwam je Twentse accent omhoog. En kreeg ik de slappe lach, waardoor jij weer moest lachen en er gewoonweg geen gesprek meer mogelijk was.
Toen het écht heel zwaar, moeilijk en ingewikkeld werd, riep je mijn directe hulp in. En ik deed wat ik vond dat ik moest doen. Zonder twijfel.
Vanaf toen was er 100% vertrouwen.
Niet altijd waren we het volledig met elkaar eens. Maar dat hoefde ook niet. Want we begrepen elkaar.
Onze vaak heel late, vaak lange nachtelijke gesprekken, waarin je me kennis liet maken met zoveel ongelooflijk, niet voor te stellen leed…
Tuuuuurlijk, ik wist dat het er was. Maar er zo direct mee geconfronteerd worden, is van een andere orde.
Getuige X noemde je me. Of Misses Incognito. LOL.
We, jij, hebt zoveel voor elkaar gekregen.
Dingen rechtgezet. De juiste informatie, want je had er een bloedhekel aan als mensen onterecht werden beschuldigd. Informatie werd gedeeld en aan de desbetreffende instanties aangeleverd.
De vreugde als het werd opgepakt.
Maar vaak ook de boosheid en het verdriet als het terzijde werd geschoven.
Maar opgeven?
Nee. Nooit.
Stond NIET in je woordenboek.
Daarnaast was je FC Twente-fan.
En ik Feyenoorder.
Hahahahaha, we hadden de grootste lol erom.
Lekker ouwehoeren erover. Lekker stangen. Zeker als ze tegen elkaar speelden.
Je vond de Bullen geweldig, met name Sofie, maar je was zwaar verliefd op Nevada.
Het hartje op haar hoofd.
Vanaf het moment dat ik de puppiefoto’s deelde zei je:
“Mo, dat is d’r. Die moet het zijn. Zij moet het worden. Dat hartje is een teken!”
En het werd haar.
Je was echt, oprecht zo blij voor me.
Ik kwam eind 2025 in het ziekenhuis terecht. Je stuurde me berichtjes. Je was zo geschrokken en zo verdrietig.
Je laatste bericht was toen ik net thuis was.
En toen…
Die dag.
Het bericht.
Ik heb letterlijk staan gillen van verdriet en ongeloof.
Zo boos ook.
Waarom jij nou?
Hoe dan?!
Afscheid nemen moest online.
Dat heb ik gedaan.
Maar je bent niet weg.
Mensen zoals jij sterven niet.
Kom nou.
Nee.
Die blijven gewoon rondzwerven. Aansturen. Troost geven in tijden dat die troost hard, heel hard nodig is.
En nu zijn we hier.
Schrijf ik dit stukje en vergeet driekwart.
Ken wel vier vellen vol tikken. Jaaaaa, ik weet het. Daar ben ik een kei in. LOL.
Maar uiteindelijk draait het hier om:
Je maakte het verschil.
Altijd.
Overal.
Nog steeds.
En voorgoed.
Onze belofte aan jou, bij deze…
Rust zacht, wijffie…
YNWA ❤️
