Lieve Nath,
Sommige mensen komen niet zomaar in je leven. Ze komen binnen en laten er iets achter wat nooit meer verdwijnt.
Jij was zo iemand.
Toen jij in 2016 bij mij aanklopte, had ik nog geen idee hoeveel jij voor mij zou gaan betekenen. Ik wist alleen dat er vanaf het allereerste moment iets was. Iets wat je niet hoeft uit te leggen, omdat je het gewoon voelt. Alsof onze harten elkaar al kenden voordat wij elkaar echt leerden kennen.
We deelden een liefde die groter was dan onszelf. De liefde voor dieren die geen stem hebben. Voor mensen die soms even iemand nodig hebben die zegt: ik zie je, ik help je, je hoeft het niet alleen te doen.
En misschien was het juist dát wat ons zo diep met elkaar verbond.
We begonnen samen aan een droom. Schouder aan schouder. Met vallen en opstaan, met eindeloos veel werk, zorgen, tranen en vooral ook ontzettend veel lachen.
Want lieve Nath… wat hebben wij gelachen.
Van die lachbuien waarbij je buik pijn doet en de tranen over je wangen lopen. Juist op de momenten waarop het allemaal even te veel werd, vonden wij elkaar weer in humor. Eén blik was soms genoeg. Jij hoefde maar iets te zeggen en daar gingen we weer.
Dat was jij.
Je kon van het onmogelijke iets maken.
Ik zie je nog in die begintijd, in jouw flatje hoog boven de grond. Geen grote opslag, geen vrachtwagens, geen ideale omstandigheden.
Maar opgeven? Dat woord bestond simpelweg niet voor jou.
Dus bedacht je iets anders.
Met een touw takelde je de zakken voer vanaf je balkon naar beneden, naar de mensen die beneden stonden te wachten.
Wie bedenkt zoiets?
Jij.
Met een hoofd vol ideeën. Met een hart dat altijd groter was dan de omstandigheden. Met die ontembare energie waarmee jij bleef zoeken naar een oplossing wanneer een ander allang had gezegd: dit kan niet.
En kijk wat je hebt gebouwd.
Van dat kleine flatje naar een eigen plek voor Dierenvoedselbank Twente in Enschede en Hengelo.
Een plek waar dieren geholpen werden. Waar mensen zich gezien voelden. Waar jouw liefde voor mens en dier iedere dag opnieuw handen en voeten kreeg.
Maar wat jij misschien nooit helemaal hebt beseft, is dat je niet alleen een organisatie hebt opgebouwd.
Je hebt mensen geraakt.
Mij.
Ontelbaar veel anderen.
En mij misschien wel het allermeest.
Op een gegeven moment was je niet meer alleen mijn maatje, mijn collega, mijn rechterhand.
Je werd mijn meisje.
Mijn Nath.
En toen kwam die verschrikkelijke dag.
17 januari 2026.
Een datum die vanaf dat moment voorgoed in mijn hart gegrift staat.
Het bericht van jouw onverwachte overlijden voelde alsof iemand in één klap de grond onder mijn voeten vandaan trok.
Nee.
Dat kan niet.
Jij niet.
Niet mijn Nath.
Niet degene die altijd doorging. Die altijd iets bedacht. Die altijd weer opstond. Die zoveel leven in zich droeg.
En toch was het waar.
Sinds die dag is de wereld veranderd.
Hij klinkt stiller. Kleiner. Doffer.
Er ontbreekt een geluid dat ik nooit meer terugkrijg: jouw lach.
Er ontbreekt een stem die ik zo vaak hoorde.
Er ontbreekt iemand die ik nooit meer even kan bellen, nooit meer kan aankijken, nooit meer kan vasthouden.
En soms is dat gemis bijna niet te dragen.
Maar tussen al dat verdriet zit ook iets anders.
Dankbaarheid.
Omdat ik jou heb mogen kennen.
Omdat jij mij ‘mamsie’ noemde. Een woord dat ik voor altijd met zoveel liefde zal dragen.
En weet je, lieve Nath?
Misschien was ik voor jou een beetje een tweede moeder.
Maar jij bent ook iets voor mij geworden wat ik nooit meer kwijt zal raken.
Een stukje van mijn hart.
Voor altijd.
Als ik mijn ogen sluit, zie ik je weer.
Ik zie je lachen.
Ik hoor je stem.
Ik zie die ondeugende blik.
Ik zie je bezig, altijd bezig, altijd voor een ander.
En dan besef ik dat mensen misschien wel kunnen verdwijnen uit onze wereld, maar nooit uit ons hart.
Daar blijf je.
In iedere herinnering.
In iedere lach die ineens uit het niets komt.
In iedere zak voer die wordt uitgedeeld.
In ieder dier dat geholpen wordt.
In ieder mens dat dankzij jouw droom weer even adem kan halen.
Daar ben jij.
En daarom beloof ik je dit, mijn lieve meid:
We laten jouw licht niet doven.
We blijven zorgen.
We blijven helpen.
We blijven lachen, ook als dat soms met tranen tegelijk is.
En we blijven jouw droom dragen.
Niet omdat we jou moeten vervangen. Dat kan niemand.
Maar omdat jij ons hebt geleerd hoe groot één hart kan zijn.
Jouw liefde stopt niet op 17 januari 2026.
Jouw verhaal stopt daar niet.
Het leeft voort in alles wat jij hebt aangeraakt.
In mens en dier.
In ons.
En in mij, voor altijd.
Ik mis je.
Iedere dag.
Maar ik draag je mee.
In mijn hart.
In mijn ziel.
In alles wat nog komt.
Voor altijd mijn lieve Nath.
Voor altijd jouw Mamsie.
Dimmy
