Ik leerde Nathalie kennen op Hyves. Ik had een jonge hond, Assu, een brindle stafford. Wat bleek achteraf? Hij viel in de categorie verboden hondenrassen tijdens de RAD-wet. Ik was daar helemaal niet van op de hoogte. In mijn omgeving werden honden in beslag genomen op uiterlijk. Zo ben ik met Nathalie in contact gekomen.
We hadden meteen een goede klik. Al vrij direct ontstond er een hechte vriendschap. Door die vriendschap werd ik medebeheerder van de Hyves-pagina van Amstaff tegen Justitie. Ik was actief onder de naam Carpe Diem. Zo was ik vanaf het begin bij de groep betrokken.
Nathalie hielp mij toen. Tips, advies, wat te doen. Ze stond voor mij klaar, ook al kende ze mij nog niet eens goed. Ze streed tegen het onrecht dat honden op uiterlijke kenmerken in beslag werden genomen. En dat was geen abstract probleem. Het was keiharde realiteit.
Inbeslaggenomen dieren werden in die tijd als voorwerpen gezien. Als de kosten van het bewaren niet opwogen tegen het onderhoud, dan werd het dier vernietigd. Ook honden. Vaak werden ze al ingeslapen voordat de eigenaar überhaupt een proces kon beginnen. Het was onrecht in zijn puurste vorm.
Nathalie streed daartegen. Haar strijd begon toen een hond van een vriendin onterecht in een asiel zat. Met een hechte vriendengroep ging ze langs de asielen. Ze gingen naar demonstraties, met zelfgemaakte spandoeken. Het chihuahua’tje van Sandra werd een beetje de mascotte. Nathalie was fel, vastberaden, en ze ging ver. Ze zocht contact met politici en kreeg uiteindelijk contact met Dion Graus van de PVV. Ze deed er alles aan om de honden te redden.
En Nathalie was niet iemand die alleen maar riep. Ze maakte halsbanden met het Le Joie de Vivre-logo, met haar hond Djingo en de weegschaal van Justitie erop. Die verkocht ze om de kosten te dekken, maar vooral ook om zichtbaarheid te creëren voor de strijd. Mijn hondje Assu droeg er ook een, met trots. En vanuit haar liefde voor pitbulls en haar rassen is haar dierenliefde ontstaan. Alles kwam daaruit voort.
Wat Nathalie bijzonder maakte, was haar kennis. Ze was juridisch heel goed onderbouwd. Ze gaf eigenaren van in beslag genomen honden tips en adviezen. Ze wist precies wat ze konden doen. Ze was slim, doortastend, en ze streed altijd tegen onrecht. Dat was haar drijfveer.
In de Hyves-tijd sprak Nathalie zich ook al duidelijk uit tegen honden gevechten. Ze had zelfs een subpagina op Hyves: anti honden gevechten. Ze streed niet alleen tegen onrecht, ze streed ook tegen misstanden. Altijd.
Er was ook nog een andere Hyves-pagina: Tegen de RAD. Daar deden de andere dames het werk met dezelfde inzet. Uiteindelijk is die pagina gestopt, en die hebben wij erbij gekregen. Zo groeide het werk, en zo groeide ook onze band.
Nathalie is op Hyves begonnen met Amstaff tegen Justitie. Gaandeweg veranderde ze de naam naar Le Joie de Vivre. Dat was de naam die ze al die jaren daarna gebruikte. De naam waaronder ze samen verder ging met de mensen die er voor haar waren.
De naam Le Joie de Vivre is iets van Nathalie. Ze ontleende hem aan haar oma, die heel vroeger een kennel met die naam had. Maar Nathalie heeft de naam nieuw leven ingeblazen, met een heel andere betekenis. Het werd een teken voor haar honden, voor haar rassen, voor de pitbulls. Het was haar statement. Het was haar strijd. Het was haar leven.
In die tijd had Nathalie haar hond Djingo, die ze liefdevol Bolle noemde. Djingo was haar soulmate. Ze was er gek op. En Bolle was altijd prominent aanwezig in het logo van Le Joie de Vivre. Het was hun symbool. Het was hun strijd. Het was hun leven.
Toen Djingo overleed, was Nathalie ontzettend verdrietig. Een kennel waarmee ze bevriend was, heeft haar uiteindelijk een heel mooi pupje gegund. Dat was Fawzi. Ze was dol op Fawzi. Ze ging er met de scooter op uit. Er werden thema’s met voetbal gedaan. De hond werd verkleed. Nathalie verkleedde zich. Er was niemand met dezelfde humor als Nathalie. Ik heb me rot gelachen om haar. Ze heeft het meerdere keren gepresteerd om de media te halen met ludieke acties en haar eigen humor.
Samen lieten we de buitenwereld zien hoe onterecht honden op uiterlijk in beslag werden genomen. We waren heel boos op minister Verburg. En we zagen dat er in bepaalde asielen misstanden waren. Honden werden daar als voorwerpen behandeld en onterecht als gevaarlijk bestempeld. Wij probeerden die misstanden aan de kaak te stellen. Dat was onze strijd.
Toen Hyves stopte, baalden we daar ontzettend van. We hadden daar een enorm netwerk opgebouwd. Maar we gingen verder. We verhuisden naar Facebook, en daar ging de strijd door. Ik ben daar jaren samen met anderen, en natuurlijk Nathalie, actief bij betrokken geweest.
Op een gegeven moment werd ik minder actief. Door persoonlijke omstandigheden kon ik me niet meer zo inzetten voor de groep als daarvoor. Ik zette me even niet meer in voor de pagina, maar onze vriendschap bleef. Ik bleef heel veel contact houden met Nathalie. En dat is iets wat ik koester.
Toen ik stopte als beheerder, ging Nathalie verder met andere vriendinnen en teamgenoten die er ook altijd waren geweest. Er kwamen later ook nieuwe mensen bij. Samen hebben ze het werk nog jaren voortgezet. Met liefde. En net zo strijdvaardig. Maar Nathalie was de motor. Zonder Nathalie was de strijd nooit zo gegaan. Dat is iets wat we nooit moeten vergeten.
Jaren later, toen de RAD-wet in zijn oude vorm gelukkig verdween, ging Nathalie verder met strijden. Ze was altijd bang dat het onrecht in een andere vorm zou terugkomen. En ze ging de pitbullwereld in. Ze streed tegen het onrecht dat daar heerste. Ze was geliefd, maar ook gehaat bij sommige mensen. Toch maakte ze zich daar niet druk om. Ze haatte die mensen niet. Ze streed voor de honden. Punt.
In die tijd leefde Assu nog. Hij had de RAD-wet overleefd. Hij werd oud. En op een gegeven moment is hij overleden. Na een tijdje kwam Ayla onverwachts op mijn pad. Ayla was een American Pitbull Terrier. Mede door de connecties van Nathalie uit de hondenwereld, en door mensen die ik via haar heb leren kennen, ben ik aan Ayla gekomen. Ayla was een ontzettende aanwinst voor het gezin. Een ontzettend lieve hond, met ontzettend mooie karaktertrekken. Ze heeft nog heel lang en gelukkig geleefd.
Op een gegeven moment had ik Nathalie aan de telefoon. Of ik op een jonge hond kon passen, want die ging naar het buitenland. Die hond zou daar shows gaan lopen op conformatie en in de sport. Er was even geen plek voor dat hondje. Daar had ik best wel veel moeite mee, want normaal gesproken gaat hier niets meer de deur uit. Maar ik leefde mee met de situatie. Dus ik zei ja, op één voorwaarde: dat het goed zou gaan met Ayla.
Toen ik dat hondje een paar maanden had opgevangen, kon ik als dank een puppy krijgen. Ook weer een echte Amerikaanse Pitbull Terrier. Ik heb erover nagedacht, want zulke rassen zijn wel wat anders dan een standaard hond in huis. Je moet altijd je verantwoordelijkheid nemen. En ik wilde niet dat Ayla eronder zou lijden. Dus ik zei: alleen als het goed gaat met Ayla. Anders niet.
Het ging goed. Ruby kwam bij ons in huis. Ayla was als een moeder voor haar. Ze speelden samen, ze sliepen samen. Het was ontzettend lief. Ruby heeft nog maanden met Ayla geleefd. Op een gegeven moment werd Ayla dement. Ze werd oud. Ze ging steeds vaker blaffen om niets. Ze zat zelf ook niet meer lekker in haar vel. Toen heb ik haar laten inslapen. Dat was liefde loslaten. Nathalie was daar ook heel erg verdrietig van. Ze leefde ontzettend mee. Op haar Facebookpagina van Le Joie de Vivre had ze een omslagfoto met Ayla als engel. Ayla werd echt herdacht. Dat deed me goed.
En Ruby heb ik nog steeds. Op het moment dat ik dit schrijf, is ze nog bij me. Eigenlijk heb ik Ruby mede door Nathalie gekregen. Want als zij mij niet had gevraagd of ik op dat hondje wilde passen, had ik Ruby nooit gehad.
Toen Nathalie met de pitbulls verder ging, streed ze niet alleen tegen het onrecht dat hen werd aangedaan. Ze was ook fel tegen broodfokkers. Ze walgde ervan. Ze heeft heel veel zaken doorgespeeld naar de juiste personen. Maar ze kreeg ook heel veel teleurstelling en tegenwerking. Mensen die niet wilden luisteren. Mensen die het niet wilden zien. Maar ze bleef strijden. Want dat was wie ze was.
En ze was er trots op. Door zich zo te verdiepen en zoveel connecties op te bouwen in de wereld van de hoogrisicorassen, had ze een kennis opgebouwd waar ze trots op was. Ze mocht uiteindelijk jury zijn, samen met bekende namen uit de pitbullwereld. Dat had ze helemaal op eigen houtje gedaan. Ik ben naar verschillende pitbullshows geweest, in Schiedam en elders. Daar was ik met Nathalie samen. Ze straalde van trots. En ze vond het geweldig dat ik helemaal uit Friesland was gekomen om bij haar te zijn.
Later ging Nathalie breder kijken. Ze wilde niet alleen de pitbullwereld en de hoogrisicohonden helpen, maar alle dieren. Samen met haar bonusmoeder zette ze via een stichting een dierenvoedselbank op. Dat was haar ziel. Alles kwam daaruit voort. Ze wilde dieren helpen, in de breedste zin van het woord.
En dan krijg je op een gegeven moment het bericht dat Nathalie plotseling is overleden. Ik heb een hele dag niets anders gedaan dan huilen. Huilen, huilen, huilen. Ik kon het niet voorstellen. Het was zo onverwacht, zo abrupt. Een vriendin, een strijdster, een mens met een hart van goud. Weg. Zomaar.
Want Nathalie betekende zoveel voor zoveel mensen. Nog steeds zijn er eigenaren van in beslag genomen honden die haar dankbaar zijn. Mensen die nooit vergeten wat zij voor hen en hun honden heeft gedaan. Mensen die met haar naar demonstraties zijn geweest, in het begin. Zij heeft de basis gelegd. Zij heeft het verschil gemaakt.
Daarom hebben we nu een nieuwe pagina gemaakt. Een plek waar iedereen Nathalie kan herdenken. Een plek voor de hondenwereld. Een plek voor de mensen die haar nooit zullen vergeten. Voor iedereen die haar dankbaar is. Voor iedereen die er in het begin bij was. Voor iedereen die haar verhaal wil kennen.
Wij wisten allemaal van Nathalie wat ze wilde. En we weten ook allemaal dat er maar één Nathalie was. Zij deed het op haar manier. En niemand kan dat op dezelfde manier doen als zij. Dat respecteren we. Wij zetten haar werk voort in een andere vorm. Als vriendinnen. En we houden haar naam en haar werk in ere.
Ik leerde Nathalie kennen zoals ze echt was: iemand die opkwam voor de zwakkeren. Iemand die niet wegkeek als er onrecht gebeurde. Iemand die vocht voor honden die geen stem hadden.
Nathalie heeft het niet altijd makkelijk gehad. Ze kende soms enorme tegenslagen. Toch was ze een ontzettend sterke vrouw. Ze sloeg zich er altijd doorheen. Want ze vond de kracht wel weer. Ze ging door. Voor de dieren. En wij hebben elkaar altijd gesteund. In al het lief en leed dat in beide onze levens voorkwam. Ik had echt een luisterend oor aan Nathalie. En zij aan mij.
Ze kon erg slecht tegen onrecht. Maar ze had vooral een hekel aan drama. Daar was ze bijna allergisch voor. En daar kon ze ook heel erg door geraakt worden.
Dat is wie Nathalie was. En ik was er vanaf het begin bij. Ik heb haar zien vechten, jarenlang, voor wat juist was.
Lieve Nathalie,
Ik zal je altijd missen. Maar je leeft door in mijn herinneringen. En in de herinneringen van iedereen die je heeft gekend. Een troost is voor mij dat jij met Djingo, je Bolle, samen daarboven bent. Geef je Assu en Ayla ook een dikke knuffel van mij daarboven, want die zijn ook bij jullie. Ik weet zeker dat jij ze bij je hebt daar.
Waar ik je zo dankbaar voor ben, is de mooie herinnering die je achterliet in de vorm van vriendinnen. Weet dat iedereen die dicht bij je stond, nu contact met elkaar heeft. Er zijn nieuwe vriendschappen ontstaan. En we zijn heel blij met elkaar.
Rust zacht, lieve vriendin.
Petra
