Ik leerde Nathalie kennen rond 2011, via de dierenwereld in Enschede. Dat wereldje is klein: je kent elkaar, komt elkaar af en toe tegen en maakt een praatje. In die eerste jaren wisten we nog niet wat voor bijzondere plek we later in elkaars leven zouden krijgen. Mijn leven was in die tijd erg hectisch. Ik had twee autistische kinderen en een terminaal zieke man.
Pas een paar jaar later, rond 2013 of 2014, kwamen Nathalie en ik wat vaker met elkaar in gesprek. Langzaam groeide daar iets moois uit. Na een periode waarin het even stil was geweest, zocht ze weer contact met me op. Vanaf dat moment ontstond er een vriendschap die me ontzettend dierbaar is geworden.
Nathalie was begonnen met een dierenvoedselbank, iets waar ze enorm trots op was. Ze stak er al haar energie en enthousiasme in, ook al bracht het ontzettend veel werk met zich mee. Fawzi, haar pitbull, was toen nog een puppy. Ik herinner me nog zo goed hoe ze met hem in het mandje op haar fiets bij ons langskwam. Het waren mooie, waardevolle tijden met kleine herinneringen die me altijd bij zullen blijven. In het begin hielp ik haar af en toe met een klein klusje.
Langzaam werd dat steeds meer en groeide ik uit tot haar rechterhand. Ik haalde donaties op, hielp wanneer er spullen werden gebracht of gehaald, en was regelmatig te vinden in het pandje dat ze uiteindelijk kreeg, een plek waar ze zo trots op was. Ik ondersteunde haar waar ik maar kon. Echt als vrijwilliger heb ik mezelf nooit gezien; ik deed het voor Nathalie. Voor mijn vriendin, mijn beste vriendin. Omdat ik zag hoeveel de dierenvoedselbank voor haar betekende en hoeveel werk ze verzette. En bovenal omdat ik er voor haar wilde zijn.
Met Nathalie kon ik werkelijk overal over praten. Geen onderwerp was te gek en niets hoefde onbesproken te blijven. We konden eindeloos sparren, nadenken en samen naar oplossingen zoeken, altijd vergezeld door haar unieke humor. Vaak ging het over de dierenvoedselbank of de honden, maar net zo vaak voerden we diep persoonlijke gesprekken.
Die vanzelfsprekende openheid en het samen nadenken betekenen achteraf zo ontzettend veel voor mij. Bij de meeste mensen geef ik vrij snel mijn grenzen aan, maar bij Nathalie voelde dat anders. Bij haar kon alles. Ik kon haar alles vragen en zij mij.
Er was een diep, wederzijds vertrouwen dat onze band alleen maar sterker maakte. Nathalie was niet zomaar iemand uit de dierenwereld. Ze was mijn beste vriendin, mijn maatje en iemand die een heel belangrijke plaats in mijn leven innam.
Ik mis haar. Ik mis haar stem, onze gesprekken, het samen sparren en de vanzelfsprekendheid waarmee we er voor elkaar waren. Ik mis simpelweg mijn bestie.
Dankjewel, lieve Nathalie, voor wie je was, voor alles wat we samen hebben gedeeld en voor de bijzondere vriendschap die op ons pad kwam. Je blijft voor altijd in mijn hart.
Monica